ਸਲੋਕੁ ॥
Shalok:
ਸਰਗੁਨ ਨਿਰਗੁਨ ਨਿਰੰਕਾਰ ਸੁੰਨ ਸਮਾਧੀ ਆਪਿ ॥
Sargun nirgun nirankaar sunn samaḏẖi aap.
The formless is all attributes and none at all, it itself is nothingness and deep silence,
ਆਪਨ ਕੀਆ ਨਾਨਕਾ ਆਪੇ ਹੀ ਫਿਰਿ ਜਾਪਿ ॥੧॥
Aapan kiya Nanka aape hi fir jaap. ||1||
And Nanak, it alone creates and on its own remembers its presence. ||1||
Ashtapadee: 21 stanza 1:
ਅਸਟਪਦੀ ॥
Ashtapadee:
ਜਬ ਅਕਾਰੁ ਇਹੁ ਕਛੁ ਨ ਦ੍ਰਿਸਟੇਤਾ ॥
Jab akaar ih kacẖẖ na ḏristeṯa.
When this entire form remains unseen,
ਪਾਪ ਪੁੰਨ ਤਬ ਕਹ ਤੇ ਹੋਤਾ ॥
Paap punn ṯab kah ṯe hoṯa.
Could then exist deeds noble and mean?
ਜਬ ਧਾਰੀ ਆਪਨ ਸੁੰਨ ਸਮਾਧਿ ॥
Jab ḏẖari aapan sunn samaḏẖ.
When it itself embraces silence profound,
ਤਬ ਬੈਰ ਬਿਰੋਧ ਕਿਸੁ ਸੰਗਿ ਕਮਾਤਿ ॥
Tab bair biroḏẖ kis sang kamaṯ.
Could then violation and animosity be secured, surround?
ਜਬ ਇਸ ਕਾ ਬਰਨੁ ਚਿਹਨੁ ਨ ਜਾਪਤ ॥
Jab is ka baran cẖihan na japaṯ.
When it seems there is no shape or shade,
ਤਬ ਹਰਖ ਸੋਗ ਕਹੁ ਕਿਸਹਿ ਬਿਆਪਤ ॥
Tab harakẖ sog kaho kisėh biapaṯ.
Then who does in joy or sorrow thus pervade;
ਜਬ ਆਪਨ ਆਪ ਆਪਿ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ॥
Jab aapan aap aap parbraham.
When exists, on its own only the one beyond illusion,
ਤਬ ਮੋਹ ਕਹਾ ਕਿਸੁ ਹੋਵਤ ਭਰਮ ॥
Tab moh kaha kis hovaṯ bẖaram.
Where then is endearment, and who is in delusion?
ਆਪਨ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਵਰਤੀਜਾ ॥
Aapan kẖel aap varṯeeja.
It itself stages and enacts its own performance,
ਨਾਨਕ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ਨ ਦੂਜਾ ॥੧॥
Nanak karnaihār na ḏooja. ||1||
Says Nanak, no other operator is in existence. ||1||